Animal Farm

Stary Major odchrząknął i zaśpiewał. Miał co prawda łamiący się głos, ale śpiewał wystarczająco dobrze, a melodia była porywająca — coś pomiędzy „My Darling Clementine” a „La Cucaracha”. Tekst brzmiał:
Zwierzęta Anglii, zwierzęta Irlandii,
Zwierzęta wszystkich ziem i klimatów,
Słuchajcie mej radosnej wieści
o złotym czasie przyszłości.

(Folwark zwierzęcy, George Orwell)

Osły i konie, psy i kury, kaczki i świnie, kot i koza siedzą zgodnie na słomie w stodole i wsłuchują się w testament Majora, wielokrotnie nagradzanego knura hodowlanego.

Potem następuje bunt przeciwko staremu farmerowi Jonesowi i z dnia na dzień zwierzęta same przejmują władzę. Wszystkie zwierzęta są równe. Ale które zwierzęta są równiejsze? Oczywiście świnie. Przecież potrafią nawet alfabet od A do Z…

Przerażająco współczesna pozostaje analiza George’a Orwella dotycząca nieuchronnej dynamiki mechanizmów totalitarnych, napisana w połowie lat 40. XX wieku. Niezwykle aktualne wydaje się jego spojrzenie na demagogów i tyranów, na wykonawców i biernych współuczestników systemu, ale także na obchodzenie się z prawdziwymi i fałszywymi wiadomościami, fałszowanie historii, wykluczanie inaczej myślących oraz zachowania sprawujących władzę. To ponadczasowe dzieło literatury światowej i muzyczna baśń pełna gorzkiego humoru.

Wilde & Vogel, Feisel i Towarzysze to zespół złożony z różnych ludzi, posługujących się rozmaitymi formami artystycznego wyrazu. Pozostając przy obrazie Folwarku zwierzęcego: stare świnie i młode kaczęta spotykają się; jedni lepiej czytają, inni wytrwalej pracują, jedna szyje, drugi bębni, a pozostali śpiewają żarliwie w chórze. Wszyscy wspólnie, pod reżyserią Michaela Vogla i na podstawie adaptacji tekstu Janne Weirup, stworzyli tę inscenizację.

Wilde & Vogel, Feisel i Genossen w koprodukcji z FITZ Stuttgart, T-Werk Potsdam i Westflügel Leipzig.