Lalki

Lalki to twory osobliwe. Martwe formy ożywiane poprzez ruch nadawany przez animatora. Byty sceniczne mówiące cudzym głosem i bezczelnie go sobie przywłaszczające. Animanty drwiące bezkarnie z otaczającego świata i zasłaniające się intencjami narzuconymi im przez lalkarza, który często wypiera się autorstwa śmiałych wyroków ferowanych przez TO, czym porusza (TO jest przecież „żywą” postacią sceniczną, która powinna ponosić konsekwencje swoich słów i czynów).

Rodzi się relacja, w której nie wiadomo, kto animuje sensem, kto kryje się za kim, kto kim porusza. Lalki mogą wszystko. Pojawiają się na scenie i momentalnie stają się jej niepodzielnymi władcami. Bez skrupułów i zahamowań (do tego potrzebne byłyby uczucia – a lalki takowych nie posiadają). Zadają niewygodne pytania, obnażają wstydliwe mechanizmy, odsłaniają najbardziej skrywane tajemnice, do których dostęp może uzyskać jedynie COŚ, co funkcjonuje na granicy: życia i śmierci, komedii i tragedii, iluzji i magii, rzeczywistości i fantazji.

Tytułowe Lalki, zepchnięte z wielkiej sceny do offowego laboratorium, trwonią czas na grach video, rozpamiętywaniu dawnych sukcesów i niedawnych porażek oraz podejrzliwym przyglądaniu się pracy enigmatycznego artysty eksplorującego nowe przestrzenie tak zwanego teatru ożywionej formy. Marzą o wielkim, spektakularnym powrocie do show-businessu. Są gotowe do wyjścia ze strefy komfortu, odrzucenia znanych konwencji, podjęcia ryzyka improwizacji, wejścia w sceniczny dialog z nieznanym. Od teraz będą zaskakiwać, prowokować, mieszać style, przekraczać granice, wzbijać się na nieosiągalne dotąd meta poziomy, nurkować na intelektualne głębiny, katapultować nieznane dotąd emocje oraz łamać tabu! Najnowsza produkcja Grupy Coincidentia zadaje pytania o cenę artystycznych wypraw w nieznane… w cudzych butach.