Matiére Sombre
Compagnie Fleur Lemercier (FR)
Performance muzyki i cieni
Improwizacja wspomagana komputerowo
Gry cieni, głos: Fleur Lemercier
Klarnety, obiekty: Jean Pierre Sarzier
Saksofony: Olivier Masson
Instrumentarium elektromechaniczne: Norbert Pignol
Improwizowana maszyneria: Eric Marynower
Reżyseria, multimedia, instrumenty-roboty: Fleur Lemercier
Reżyseria światła: Eric Marynower
Opieka muzyczna: Laurent Bigot
Konsultacje: Benjamin Croizy
Asystent reżysera światła: Noe Sarzier
Konsultacja w zakresie projektowania instrumentów-robotów: Gilles Reyna
Efekty MIDI dla instrumentów-robotów: Alex Ratchov
Koncepcja elektroniki i programowanie: Jacques Bouault / Arpschuino
Kostiumy: Anne Buguet oraz pracownie Théâtre Municipal de Grenoble
Czarne dziury, z których nic się nie wydostaje, uwięzione energie, kosmiczne eksplozje, chwilowe załamania, perwersje, refrakcje, rozbieżności, projekcje, mroczne myśli i cienie ujawniające to, co wewnętrzne.
Projekt „Matière Sombre” bada na żywo nowe materie dźwiękowe i wizualne, które pomagają wytwarzać stworzone przez nas maszyny. Artyści skupiają się wokół tytułowego pojęcia „ciemnej materii” — w wymiarze intymnym, naukowym i filozoficznym — aby poprowadzić sceniczną kompozycję obrazu i dźwięku.
Ciemna materia jest jednym z tych obszarów współczesnej fizyki, w których wciąż pozostaje najwięcej niewiadomych, niepewności, możliwych rozgałęzień i przestrzeni do dalszych poszukiwań. To miejsce naukowej niepewności, szczególnie podatne na artystyczne fantazje.
Twórcy zapraszają widzów do obserwowania improwizacji i materii powstającej na ich oczach. Publiczność towarzyszy artystom w eksploracji światów, których drzwi zostaną przed nią otwarte. Okrągła instalacja składa się z ruchomego ekranu, wewnątrz którego maszyny i performerzy wchodzą ze sobą w interakcje, a widzowie mogą swobodnie poruszać się wokół niej.
Dzięki tej strukturze poszczególne elementy pojawiają się i znikają w zależności od położenia ekranu, performerów i publiczności. Widz zostaje zaproszony do wyboru własnego punktu widzenia, podążania za własnymi odczuciami i emocjami oraz eksplorowania swojej własnej ciemnej strony.
Projekt łączy improwizację swobodną, przygotowaną oraz opartą na strukturze lub partyturze działań. Artyści tworzą specjalne narzędzia dla swoich urządzeń i systemów, aby umożliwić powstawanie dzieła zapisywanego w czasie rzeczywistym — zgodnie z rytmem rozgałęzień, decyzji i wyborów podejmowanych w danej chwili.
To projekt transdyscyplinarny, łączący muzykę, sztuki wizualne, teatr i sztukę cyfrową. Jego celem jest wydobycie wspólnej materii, która przekształci sceniczne urządzenie w twórczą i interaktywną przestrzeń gry.